Imperfectie als ontwerpprincipe. In een tijd van ogenschijnlijke perfectie en onbeperkte mogelijkheden wint imperfectie aan belang.
Concepten voor in een natuurlijke omgeving geïntegreerde biofiele constructie. Een architectuur opgebouwd uit willekeurige patronen van geweven flexibele houtsoorten. Geweven maar ook verweven. Verweven met de natuur. De weving maak ze licht en sterk, laat kromming en onregelmatigheid toe. Ze is circulair en sluit aan bij oeroude bouwtradities.
Door de open structuur wordt licht gefilterd op een diffuse manier en ontstaat een boeiende schaduwwerking. Dergelijke architectuur nodigt uit tot aanraking. De menselijke schaal is overal voelbaar.
Het zijn de imperfecties die het schijnbaar contradictorisch perfect maken. Ze is tijdelijk en vergankelijk: veroudering maakt deel uit van het concept. Architectuur moet niet altijd strak, recht of permanent zijn om krachtig te zijn. Soms zijn juist de onregelmatigheid en vergankelijkheid haar grootste kwaliteit.
Voor het uitwerken van deze concepten worden GEEN gebruik gemaakt van artificiële intelligentie. De vormgeving wordt digitaal uitgetekend en vervolgens parametrisch, via een door mij uitgeschreven algoritme, verder uitgewerkt.