Bouwen aan rust, geborgenheid en verbondenheid

Sociaal huisvestingsproject (2009)

Op een driehoekig perceel, gevangen tussen twee verkeerswegen, leek geborgenheid op het eerste gezicht een uitdaging. En toch… Door de woonvolumes dwars op de drukste weg te plaatsen werd de chaos buiten gehouden. Wat ontstond, is een binnenruimte – beschut, weg van het geraas. Een plek waar bewoners elkaar kunnen ontmoeten, waar kinderen veilig kunnen spelen, en stilte een kans krijgt. Alle leefruimten zijn hierdoor ook zongeörienteerd

Binnen het stikte budget dat voor dergelijke projecten gereserveerd wordt, werd gestreefd naar een karaktervolle architectuur die door de speelsheid van volumes, ritmische schaduwwerking, kleur van de gevelstenen de banaliteit overstijgt

De bergingen en autostandplaatsen verdwenen ondergronds, zodat de perceelsbezetting zo beperkt mogelijk bleef om ruimte te bieden voor lucht, licht en groen… kortom voor leven.

Architectuur is geen antwoord op maar een uitnodiging tot ontmoeting. 

Niet de grootte van het gebouw maar de zorg waarmee het omgaat met zijn omgeving, maakt het groots.