Dualiteit in dialoog – Kunstatelier bovenop een bestaande woning
Een creatief antwoord op toenemende grondprijzen. Prefabricatie liet een vlotte uitvoering toe met minimale hinder zodat de woning tijdens de werken ononderbroken kon bewoond blijven. Ook eenvoudig toepasbaar voor tweede woning of kangoeroewoning.
De beeldhouwkunst van kunstenares Odile Kinart en de architectuur raken elkaar hier in hun intentie. Net zoals de beelden van de kunstenares ons uitnodigen tot reflectie over het jachtige bestaan illustreert de architectuur van dit ontwerp dat het niet noodzakelijk is de lijn van het verleden voort te zetten. Het maken van een gewaagde sprong in het leven biedt kansen voor een geslaagd nieuw leven waarin de sporen van het verleden als stille getuigen het heden verrijken.
Geselecteerd voor deelname aan renovatiedag 2008. Publicaties : staal_acier 2008, Chapeau nr.1 jg. 14 blz 132 t.e.m. 135. Opgenomen in architectuurroute – "Architectuur in Genk 2009" refnr. 7
In plaats van een volume te ontwerpen in de stijl van de woning werd geopteerd voor een duidelijk contrast tussen een hedendaagse lichte constructie en het rustieke karakter van de oorspronkelijke woning waardoor beiden hun eigen aard versterken. De inplanting bovenop de bestaande woning biedt een perspectief voor heel wat bestaande gelijkvloerse woningen met zolderverdieping. Binnen een gelijkaardige constructie is het perfect mogelijk een tweede woning of kangoeroewoning te realiseren als antwoord op de toenemende grondprijzen en afnemende open ruimten. Waar hier voor een beglaasde structuur werd geopteerd in relatie tot de bestemming zijn heel wat varianten mogelijk waarbij, gebruik makend van alternatieve invullingen diverse karakters kunnen gerealiseerd worden. Door een maximale prefabricatie van de constructie kan dit bovendien op vlotte wijze uitgevoerd worden met een minimale hinder voor de bestaande woning.
De toegang tot het atelier, tevens kunstgalerij, werd opgevat als een sokkel waarop desgevallend een beeld kan geplaatst worden. Veel aandacht werd besteed aan de detaillering.
Deze verbouwing illustreert goed mijn visie op "renovatie"
In de huidige maatschappij lijkt het alsof men alleen nog maar een perfect lichaam mag hebben en zie je aan die eis van perfectie beantwoordende "afgetrainde" woningen, maar zonder hart, karakterloos, overladen met attributen eigen aan een maatschappij van overconsumptie… niet geïntegreerd in hun omgeving,… ze kunnen overal staan. We vrezen veroudering. Waar het kan wordt daarom geprobeerd die contrasten wel te behouden en te stimuleren, tussen nieuw en oud, glad en verweerd. Een streven naar een continuïteit verleden-heden-toekomst, contrasterend en toch complementair. Dat betekent niet dat alles behouden wordt, we hebben de neiging al te veel ballast mee te zeulen, maar een behoud van wat essentieel is